Zo, dit gaat even een pittig en persoonlijk blogje worden. Als er iets is waar ikzelf met de neus op de feiten wordt gedrukt in mijn minimaliseer-proces, dan is het wel dit onderwerp: Emo-shoppen. Als ik me niet lekker voelde, een k#tdag had of een lange werkweek had gehad, keek ik uit naar het moment waarop ik even lekker los kon gaan. Ik had zelfs speciale winkelroutes voor mijzelf, voor nieuwe kleding, voor nieuwe interieurspulletjes, voor cadeautjes…

Intens genieten kon ik ervan. Het ernaar uitkijken, het shoppen en het thuiskomen met je nieuwe aanwinsten. Ik kocht echt geen winkels leeg en hield het financieel nog redelijk binnen de perken. Dat was (is) ook niet het issue. Het shoppen zorgde ervoor dat ik méér en méér in huis haalde. Het werd een standaard handeling, zonder dat ik oog had voor wát er echt gebeurde.

Ik begon met minimalisme omdat ik steeds minder opbergruimte in huis had. Me niet prettig voelde met zoveel spullen. Niet meer wist wat ik had. Schoonmaken, wassen, opruimen veel te veel van mijn tijd kostte. En ja, toch ook niet echt grip had op mijn financiën. Dat shoppen een onderdeel van het probleem was, ontdekte ik gaandeweg.

Obsessive compulsive shopping is zelfs een ziekte. Ik heb me laten vertellen dat iets kopen ons een buzz geeft, een lekker gevoel. Net zoals eten, drugs of seks dat kan doen. Het beloningscentrum in je hersenen wordt geprikkeld. In die zin is shoppen dus hartstikke effectief. Maar het grote issue is: de onderliggende oorzaak – wáárom wil je nu shoppen – blijft verborgen.

Winkelen is een bliksemafleider geworden. En shopaholics vinden we cool. Ugh.

In de afgelopen weken – zeker ook deze week toen het even niet zo lekker ging – kwam de zin (drang!) om eens even flink te shoppen weer naar boven.  Je voelt je erg onrustig en weet dat iets kopen ‘helpt’. Ik heb het in de laatste weken redelijk kunnen weerstaan, maar gemakkelijk was het niet.

Hoe weersta je het gevoel?

Het klinkt als psychologisch gewauwel, maar je voelt je ergens anders onrustig, boos, verdrietig, neerslachtig door. Mij helpt het om na te gaan waarom ik me zo voel, wat de oorzaak is. Is dat iets wat ik kan veranderen? Dan probeer ik dat. Ligt het buiten mijn bereik? Dan zucht ik diep en schrijf ik een aantal dingen op die me gelukkig maken, zoals elke week met de Blijmakers.

Wat ook helpt: ik bedenk me dat ik heel blij ben met de fijne items die ik heb. De meubels in huis. De kleding in mijn kast. Soms maak ik een rondje door het huis of trek ik de kastdeuren even open. Ook zeg ik tegen mijzelf dat dit een oplossing was waar ik vroeger voor koos, maar nu niet meer. Shopping is no solution!

Vaak open ik ook nog even de Pinterest app op mijn telefoon en voeg ik wat citaten toe aan m’n Shopping Quotes board. Cheap therapy 🙂 en dan ga ik meestal over tot iets anders ontspannends. Een filmpje kijken, een boek lezen, een lekkere douche, beetje bloggen.

En wat ik ook heb geleerd, is dat je niet moet denken: ik koop nu gewoon iets kleins, dat kan wel. Dat is écht funest, daardoor kom je snel in een vicieuze cirkel: iets kleins kopen – balen omdat je dat hebt gedaan – denken: maakt allemaal niets meer uit – iets groters kopen of helemaal los gaan – en vervolgens weer boos op jezelf en onrustig – waardoor je weer wat kleins gaat kopen.

Help?!

Ik denk niet dat ik de enige ben die dit doormaak, maar ik ben heel benieuwd in hoeverre men zich hiervan bewust is. Als ik om me heen kijk, zie ik veel vriendinnen hetzelfde trucje uithalen. Het is ook een sociale happening, effe lekker shoppen, het zit er zo ingebakken. Wat zitten we toch vreemd in elkaar, hè! Hoe is dat voor jullie?

xAnja